Op een regenachtige dag zat ik in de kantine van mijn HBO-opleiding te wachten. Ik had die ochtend al een pittig gesprek gehad met de examencommissie en er stond mij nog een gesprek te wachten met het hoofd van de deze commissie. Het was niet erg druk in de kantine, hier en daar zaten enkele studenten. Sommige zaten in groepjes bij elkaar, te werken achter hun laptop of samen te pauzeren. Opeens komt er een jongen binnenlopen die ik alleen maar kan beschrijven als een 'dude'. Dat was letterlijk het eerste woord wat in mij opkwam. Hij had iets weg van een australische 'mate'. Nu staat er in de kantine al sinds jaar en dag een piano, waar de theaterclub af en toe gebruik van maakt. Deze 'dude' begint opeens op die piano te pingelen. Wat er toen gebeurde, had denk ik niemand van hem verwacht. Zodra de 'dude' begon te spelen, voelde ik de melodie mijn lichaam binnen dringen. Ik voelde mijn hart smelten, ik werd helemaal warm van binnen en ik kreeg spontaan een glimlach op mijn gezicht. Ik had alleen nog maar oog voor deze jongen achter de piano, ik werd gefascineerd door zijn spel. Veel te vroeg eindigt deze prachtige melodie, de jongen staat op en loopt de kantine weer uit. Mijn glimlach verdwijnt en het koude gevoel stroomt weer terug in mijn lichaam. Bijna niemand heeft deze jongen opgemerkt en iedereen gaat rustig door met waar die mee bezig was. En ik, ik blijf ontdaan achter, door deze vreemdeling die mij zo heeft weten te ontroeren met zijn prachtige spel. Hij zal nooit weten dat hij, na een enorme klote ochtend, mijn dag weer helemaal heeft goed gemaakt!